Supreme Understanding [3]

Mahamudra means a total orgasm with the universe. If you have loved somebody, and sometimes you have felt a melting and merging – the two are no more two; the bodies remain separate, but something between the bodies makes a bridge, a golden bridge, and the twoness inside disappears; one life energy vibrates on both the poles – if it has happened to you, then only you can understand what Mahamudra is. Millions and millions times deep, millions and millions of times high, is Mahamudra. It is a total orgasm with the whole, with the universe. It is melting into the source of being.

And this is a song of Mahamudra. It is beautiful that Tilopa has called it a song. You can sing it, but you cannot say it; you can dance it, but you cannot say it. It is such a deep phenomenon that singing may convey a little tiny part of it – not what you sing, but the way you sing it.

Many mystics have simply danced after their ultimate experience; they could not do anything else. They were saying something through their whole being and body; altogether, body, mind, soul, everything involved in it. They were dancing; those dances were not ordinary dances. In fact, all dancing was born because of these mystics; it was a way to relate the ecstasy, the happiness, the bliss. Something of the unknown has penetrated into the known, something of the beyond has come to the earth – what else can you do? You can dance it, you can sing it. This is a song of Mahamudra.

And who will sing it? Tilopa is no more. The orgasmic feeling itself is singing. It is not a song of Tilopa; Tilopa is no more. The experience itself is vibrating and singing. Hence, the song of Mahamudra, the song of ecstasy, ecstasy itself singing it. Tilopa has nothing to do; Tilopa is not there at all, Tilopa has melted. When the seeker is lost, only then the goal is achieved. Only when the experiencer is no more, the experience is there. Seek and you will miss it – because through your seeking the seeker will be strengthened. Don’t seek and you will find it. The very seeking, the very effort, becomes a barrier, because the more you seek, the more the ego is strengthened: the seeker. Do not seek.

This is the deepest message of this whole song of Mahamudra: do not seek, just remain as you are, don’t go anywhere else. Nobody ever reaches God, nobody can because you don’t know the address. Where will you go? Where will you find the divine? There is no map, and there is no way, and there is nobody to say where he is. No, nobody ever reaches God. It is always the reverse: God comes to you. Whenever you are ready, he knocks at your door; he seeks you whenever you are ready. And the readiness is nothing but a receptivity. When you are completely receptive there is no ego; you become a hollow temple with nobody in it.

~Osho 

[Tantra: The Supreme Understanding.
Discourses on Tilopa’s Song of Mahamudra]

Levende Stilte

In de stilte
Ik kan niets bewerkstelligen
Te veel bezig met ...
Verwachtingen
Strategieën 
Aannames
Oordelen

Hoogmoed
Ik die denkt dat ie er al is
Ik die denkt dat ie het beter weet
Ik die denkt speciaal te zijn

In de levende stilte
Confrontatie
Identificaties worden doorsneden
Radicaal laten gaan
Laat de ankers los
Rond dobberen 
Niet-weten

Het is Genade
Ik doe niks meer
Alleen bewust zitten en ademen

Diep buigen
Nederigheid
Bescheidenheid
Werkelijk niet willen, niet weten, niet hebben
De kunst van het Niet-Doen

En dan ...... breekt het leven door

Volheid 
Schoonheid 
Kracht
Vertrouwen 
Liefde

Aanwezige Levende Stilte

~K 

Liefde is een vuur [7]

~Llewellyn Vaughan-Lee 

Centraal in de liefde is de eigenschap van eenheid. Liefde behoort tot de eenheid en trekt ons naar de eenheid toe. We ervaren dit in een menselijke liefdesaffaire. Wanneer onze liefde voor een ander ons nader tot die persoon trekt, willen we steeds dichterbij komen, tot we in het moment van seksuele vereniging meegevoerd worden uit ons zelf, de gelukzaligheid van de extase in. Liefde voor God maakt de herinnering aan eenheid wakker, die in het hart gegrift is, en het pad brengt ons deze arena binnen.

Bâyezîd Bistâmî was één van die in God ondergedompelde mystici die deze essentiële eenheid realiseerde, de vereniging van God en mens. Dronken van de liefdeswijn, riep hij uit, “Onder mijn kleren is niets anders dan God.” In de uiterlijke wereld zijn we zo gevangen in dualiteit, in de afscheiding van God, dat we zelfs niet weten hoe we hunkeren naar eenheid. We hebben vergeten dat we God toebehoren en dat Hij onze essentiële aard is, de kern van ons wezen. Maar er zijn er in wie deze herinnering wakker gemaakt is, en, zoals de mot naar de kaars getrokken wordt, worden zij in het vuur van de liefde getrokken, het vuur dat hun eigen afgescheiden zelf wegbrandt, totdat alles wat er over blijft liefde is.

De Soefi’s staan bekend als de mensen van het geheim, omdat zij dit geheim van de liefde met zich dragen, de eenheid van minnaar en Geliefde. Geestelijk gezien is de prijs om de eenheid te realiseren altijd het zelf, ofschoon sommige Soefi’s een meer fysieke prijs moesten betalen.

Al-Hâllaj werd een martelaar door uit te roepen anâ’l-haqq (“Ik ben de Absolute Waarheid”). Toen hij werd geëxecuteerd, zei één van zijn Soefimetgezellen, Shibli, “God verleende je toegang tot één van zijn geheimen, maar omdat jij het bekend maakte, veroordeelde Hij je tot de dood”. Door Al-Hâllaj werd het mysterie van de liefde bekend op het marktplein en in de moskee. Als martelaar van de liefde was hij bereid de hele prijs te betalen, maar hij wist ook dat de fysieke wereld slechts een sluier van afscheiding was. Net voor zijn dood riep hij uit, “Mijn God, hier ben ik nu in de woonplaats van mijn verlangen.”